De dag nadat – ik niet welkom was op de uitvaart van mijn vader

0
1637

Hier kun je lezen hoe het verder ging nadat Chris (46) niet naar de uitvaart van haar vader mocht. “Dat je het contact verbreekt met je buurman, prima, maar met je eigen kind?”

Chris: “Opgelucht was ik, toen alles achter de rug was en het leven weer zijn gewone loop nam. Wat niet wegneemt dat ik nog veel heb gedacht heb aan hoe dit allemaal zo heeft kunnen lopen.

Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik een jaar of 18 was. Ze hadden een vechtscheiding en ze zijn sindsdien nooit meer samen in één ruimte geweest. Met als gevolg dat alle feesten, verjaardagen, kerstdagen zo gepland moesten worden dat mijn ouders elkaar niet hoefden te zien. Maar ja, ik had natuurlijk ook nog mijn eigen gezin plus schoonfamilie, dus het was best ingewikkeld om al die verjaardagen en feestdagen goed geregeld te krijgen. Daar ben ik uiteindelijk steeds minder energie in gaan steken.”

Alle egards
“Ik had er geen zin meer in om tien keer per jaar speciale momenten voor mijn vader en zijn vrouw in te lassen. En wat daar nog bij kwam: als ze kwamen, wilde mijn vader altijd met alle egards behandeld worden. Dus toen ik een keer te laat arriveerde omdat de jongste nog van voetbal gehaald moest worden en mijn vader en zijn vrouw al in de tuin zaten, was dat het begin van het einde. Mijn vader was zo verbolgen over deze ‘behandeling’ dat hij het contact domweg verbrak. En ik heb het laten gaan, ook omdat we al niet zo close waren.

Nog steeds vind ik het moeilijk te bevatten dat je je kind zo makkelijk laat gaan. Dat je niet de moeite neemt hier een gesprek over te voeren. Dat je het contact verbreekt met je buurman, prima, maar met je eigen kind? Ik heb zelf drie kinderen en dit is in mijn optiek geen optie. Je zorgt dat je on speaking terms blijft, ook al vergt dat moed.

Desondanks ben ik nog steeds blij dat ik drie maanden voor zijn dood besefte dat hij niet het eeuwige leven had en dat ik nog bij hem op de koffie ben geweest. Ook al waren die anderhalf uur niet buitengewoon hartelijk, ik had wel echt het idee dat we weer wat op konden bouwen. Het zou fijn zijn geweest om elkaar met verjaardagen en Kerst een teken van leven te geven. Dat was ons niet helaas niet gegund.”

Gêne
“Mijn vader, maar ook de opa voor mijn kinderen, heb ik heel lang gemist in mijn leven. Maar dat verlies, daar heb ik een plek voor gevonden, je leert daarmee om te gaan. En omdat mijn vader al zo lang uit mijn leven was, heb ik verder ook weinig verdriet om zijn heengaan. Het enige waar ik soms nog verdrietig om ben, is dat hij met zo veel afwijzing en woede zijn graf in is gegaan. Heel treurig dat je met zo veel frustratie blijft zitten in je leven, dat je ook aan de vooravond van je dood geen mildheid kunt tonen naar je eigen kind. Dat je volhardt in je eigen frustratie.

Soms, als mensen doorvragen naar de verhoudingen binnen mijn familie, voel ik gêne. Alsof ik het wel heel bont heb gemaakt dat mijn vader mij niet bij zijn crematie wilde. Ik hoop in elk geval zelf nooit in zo’n situatie te komen, al kom ik wel uit een nest waar ongeveer iedereen met iedereen gebrouilleerd was, iets wat voor veel mensen volkomen onvoorstelbaar is. Mijn oom bijvoorbeeld, heeft ook niets te horen gekregen over de dood van zijn eigen broer. Geen kaart, geen uitnodiging, niets.

De dood is onvermijdelijk en je hoopt dat er nog iets goeds uit voortkomt. Het is jammer, verdrietig maar ook zielig dat mijn vader het niet heeft weten om te buigen tot een verzoening.”

Bron: Libelle Interview: Christien Jansen Beeld: iStock

DELEN