Veroniek: “Ik kan het niet meer aanzien, altijd die kauwende mond, altijd dat geknaag en geknabbel”

0
507

Iedereen heeft een verhaal. Groots en meeslepend of juist klein en ontroerend. Deze week: Veroniek die vertelt over haar man die steeds minder is gaan sporten, steeds meer is gaan eten, en dat ze daar niet meer tegen kan.

Veroniek (53): “Mijn man en ik zijn begin vijftig. Best jong nog, vind ik. Ik probeer er nog altijd zo goed mogelijk uit te zien, vooral omdat ik het prettig vind om leuke kleren aan te hebben – niet alleen om wat andere mensen van me vinden. Daarbij hoort ook dat ik op mijn gewicht let. Ik ben een paar kilo te zwaar, maar verder dan dat laat ik het niet komen. Mijn man zit heel anders in elkaar, en dat is iets wat ik pas de laatste jaren heb ontdekt.”

Een buikje
“Toen we nog veertigers waren, deed hij aan sport, hij had een leuk lijf en hij zorgde goed voor zichzelf. Ik weet niet precies wanneer hij is veranderd, het is heel langzaam gegaan. Maar op een dag vond ik dat hij wel erg stevig begon te worden. Hij kreeg zo’n buikje waarvan je weet dat het over de broekriem gaat hangen als hij niet oplet. En hij lette niet op, dus moesten er nieuwe broeken gekocht worden en zakte z’n broekriem steeds verder naar beneden.”

Ik vind er niks meer aan
“Hij wordt nijdig als ik er iets over zeg. Maar ik kan echt m’n mond niet houden als hij aan één bord eten niet genoeg heeft. Het is toch te gek dat iemand die steeds minder beweegt, steeds meer gaat eten? De kilo’s komen er alsmaar sneller aan, en het lijkt wel alsof het hem met elke kilo minder kan schelen. Dit is dus die lange slanke man op wie ik zo verliefd ben geweest! We vrijen nog steeds, maar eerlijk gezegd vind ik er niets meer aan. Als ik lees over ‘drie keer per week’ moet ik lachen. Drie keer per máánd zul je bedoelen, en dat is toch erg als je nog zo jong bent?”

Altijd dat geknaag en geknabbel
“Ondertussen is mijn man ook tussen de maaltijden door steeds meer gaan eten. In de auto ligt er altijd een grote zak drop en als hij heeft getankt, komt hij met een paar chocoladerepen de auto weer in. Bij het televisiekijken begint hij met chips en eindigt hij met nootjes. En ik kan het niet meer aanzien, altijd die kauwende mond, altijd dat geknaag en geknabbel. De huisarts heeft gezegd dat mijn man wat gewicht betreft in de gevarenzone zit, maar het maakt hem niks uit. Misschien moet er eerst iets ergs met hem gebeuren voordat hij beseft waarmee hij bezig is. Als het dan maar niet te laat is.”

Bron: Libelle Interview: Tineke Beishuizen Beeld: iStock

DELEN