Corine: “Ik hield me bezig met de kinderen, hij lag op een loungebed in de zon”

0
1039

Iedereen heeft een verhaal. Groots en meeslepend of juist klein en ontroerend. Zo ook Corine, die stopte met werken om fulltime voor de kinderen te zorgen.

Corine (51): “Ineens was ik 45! Alsof ik naar bed was gegaan als dertiger en wakker werd als een veertiger. Het voelde als een soort crisis. Wat had ik eigenlijk gedaan met de beste jaren van mijn leven?”

Onnozel
“Ik trouwde toen ik 25 was. Onze dochter kreeg ik twee jaar later en anderhalf jaar daarna onze zoon.  Mijn man had een baan waarvoor hij vaak op reis was. Als hij weer thuiskwam, was hij moe. Dan mocht ik vooral niet aan zijn hoofd zeuren met onnozele problemen. En alles wat ik deed, was in zijn ogen onnozel.”

Jaren vlogen voorbij
“Hij sloot belangrijke deals die soms in de krant kwamen, en wie was ik? Een vrouw die haar fulltime baan had ingeruild voor inderdaad iets onnozels voor drie dagen per week. Maar zelfs dat was te veel, want de kinderen waren niet makkelijk en ik stond er in feite alleen voor. Zo zijn de jaren voorbijgegaan. Dertig. Vijfendertig. Veertig. We boekten peperdure vakanties: huurden een villa met zwembad. Daar waren we dan drie weken per jaar als gezin samen. Ik hield me met de kinderen bezig, terwijl hij op een loungebed in de zon lag.”

Te druk
“Het gekke is dat hij nooit bij me is weggegaan. Ik denk omdat hij het te druk had om vreemd te gaan. En ik? Ik ben verliefd geweest. Ook al deed ik er niets mee, het was wel fijn. Ik fantaseerde de saaiheid dan uit mijn leven. Gek genoeg hield ik wel van mijn man, maar het voelde alsof ons gezin uit één ouder bestond – iets waar ik nooit bewust voor zou hebben gekozen. Als ik naar mijn vriendinnen keek, met echtgenoten die veel minder verdienden dan de mijne, zag ik dat zij het een stuk leuker hadden.”

Boeiende mensen
“Ineens besefte ik dat ik hard op weg was naar de vijftig. Onze dochter was net de deur uit en onze zoon bijna. Eindelijk zou ik weer tijd hebben voor een interessante baan. Helaas was ik er te lang tussenuit geweest en was ik te oud. Even was ik heel ongelukkig, maar vervolgens ontdekte ik een cultureel centrum. Daar breng ik sindsdien veel tijd door en ontmoet ik allerlei boeiende mensen. ‘Je bent zo veel weg!’, klaagt mijn man, die minder is gaan werken. Tja, jammer dan.”

Bron: Libelle Interview: Tineke Beishuizen. Beeld: iStock

DELEN