Miranda (48) ontmoette een man die maar op één ding uit was

0
1807

Iedereen heeft een verhaal. Groots en meeslepend of juist klein en ontroerend. Deze week: Miranda had twee jaar na haar scheiding eindelijk weer een leuke man ontmoet, maar hij wilde duidelijk maar één ding.

Miranda (48): “Ik was zo blij toen ik twee jaar na mijn scheiding een leuke man ontmoette. Binnen een paar jaar waren mijn kinderen het huis uit gegaan, en toen mijn man ook nog vertrok, was ik ineens wel erg alleen. Dus die aardige man, die zo belangstellend was en met wie ik zo goed kon praten, was voor mij een geschenk uit de hemel. Ik kreeg geen vlinders in mijn buik van hem, maar ik mocht hem graag en als we uitgingen, had ik het reuze naar mijn zin.”

Niet verliefd
“Ik heb eerlijk tegen hem gezegd dat ik hem leuk vond, maar dat ik niet verliefd was. ‘Waarom zou je verliefd moeten zijn?’, reageerde hij. ‘Je kunt toch wel vrijen met iemand die je leuk vindt?’ Maar dat is nou juist het punt, dat kan ik niet. Ik moet echt gek op iemand zijn, anders vind ik er niks aan. Ja, als getrouwd stel ben je ook niet meer de hele tijd verliefd, maar daar komen dan weer andere dingen voor in de plaats. Hoe dan ook, ik ben heel duidelijk geweest dat ik niet met hem naar bed wilde en dat hij beter iemand anders kon zoeken als hij dat wel wilde. Maar hij wilde per se iets met mij en hij zou wachten, want het zou vast goed komen.”

Eén kamer
“Toen vroeg hij me mee voor een weekendje Antwerpen. ‘Graag, maar ik wil wel een aparte kamer’, zei ik nog. Dat was geen probleem. Toen ik mijn reistas in de hotelkamer wilde zetten, bleek tot mijn verbazing dat hij toch maar één kamer had geboekt. Met twee losse bedden, dat wel, maar ik wilde gewoon die intimiteit niet. Toen werd hij zo kwaad. Wat ik me wel niet verbeeldde, want zo jong was ik ook weer niet dat ik makkelijk een man kon krijgen, dat ik blij moest zijn dat hij zo veel moeite voor me deed, en als ik nou moeilijk ging doen, dan was het klaar wat hem betreft en moest ik maar zien hoe ik thuiskwam. Dat heb ik dus gedaan! Er rijden treinen en bussen en zo ver is Antwerpen nu ook weer niet. Soms kom ik hem nog weleens tegen, dan lopen we gewoon langs elkaar heen. Wat ik dan denk, kan ik maar beter niet zeggen.”

Bron: Libelle Interview: Tineke Bieshuizen

DELEN