De Dag Nadat – mijn moeder een zelfmoordpoging deed

0
1189

Hier kun je lezen hoe het verder ging met Hilda nadat haar moeder een zelfmoordpoging deed. “Zou ik mijn moeder achterna gaan?”

Hoe gaat het nu?
Hilda: “Ik ging naar huis en voelde heel sterk dat ik nu niet alleen de zorg had voor mijn kind, maar ook voor mijn ouders. Al zou mijn moeder psychische bijstand krijgen, ik wilde er zelf zijn voor mijn ouders en vooral voor mijn vader, wilde niet dat hij hier aan onderdoor zou gaan. Het was zwaar: eigenlijk durfden we mijn moeder nauwelijks meer alleen te laten, het heeft nog wel een paar jaar geduurd voordat de angst dat ze opnieuw een poging zou doen weggeëbd was. Achteraf bleek dat mijn moeder na Saars geboorte stiekem haar slaapmedicatie en antidepressiva had opgespaard. Toen ik aan mijn moeder vroeg waarom ze het gedaan had, zei ze dat wij dat nooit zullen begrijpen hoe groot haar pijn was. Dat dat het enige was wat ze wilde, dat de pijn zou stoppen. Maar ze had en heeft nog steeds oprecht verdriet dat ze ons dit aan heeft gedaan. Dat heeft ze nooit gewild, al heeft ze ook nooit gezegd dat ze uiteindelijk blij was dat haar poging mislukt is. Die eerste periode was ik vooral bezig met mezelf, met Saar en met hoe hard ik mijn moeder nodig had. Eigenlijk best egoïstisch. Het verdriet omdat ze zoveel pijn had dat ze uit het leven wilde stappen, kwam pas later. Het enige wat ik kon doen, was er voor haar zijn en naar haar luisteren. En laatst zei ze nog dat ze zo dankbaar is dat ik er toen geweest ben voor haar.

Ingrijpendste periode
De roze wolk is nooit meer teruggekomen, al stroomde ik wel elke keer over van liefde als ik naar mijn dochter keek – dat heeft me wel geholpen die periode. Al besef ik wel dat ik Saars eerste jaar niet heel bewust heb meegemaakt. Ik was alleen maar aan het werken, zorgen, werken en zorgen en kreeg een burn-out. Ik was helemaal de weg kwijt: waar moet ik heen met mijn leven? Zou ik mijn moeder achterna gaan?

Ik heb direct hulp gezocht en vond via mijn huisarts een psycholoog die me heel goed heeft geholpen. Achteraf denk ik dat ik mezelf volledig voorbij ben gelopen: een mens kan maar een bepaalde hoeveelheid druk aan in zijn leven.
Die burn-out heb ik inmiddels wel een plek gegeven. Achteraf gezien is die periode met de geboorte van mijn dochter, vlak daarna de zelfmoordpoging van mijn moeder en mijn reactie daarop de ingrijpendste periode in mijn leven geweest. En als ik terugkijk, verbaas ik me nog steeds over de flexibiliteit en kracht die ik heb gehad.

Als ik één positief iets zou moeten noemen wat dit hele verhaal heeft opgeleverd, dan is het dat de goede band die ik al had met mijn vader, nóg sterker is geworden.”

Bron: Libelle Interview: Christien Jansen. Beeld: iStock.

DELEN