Mike (18) werd na een nacht stappen doodziek wakker, binnen een etmaal stierf hij

0
1589

Na een nacht stappen wordt hij doodziek wakker. Mike geeft over, heeft hoofdpijn en krijgt puntjes op zijn huid. Binnen een etmaal sterft de geliefde UT-student. Verwachting wordt verbijsterend verdriet.

In een vol Kulturhus in Borne beschrijft vader Jerry de akeligste horror van elke ouder, in zijn Amerikaanse moedertaal. Hoe hij moet toezien dat zijn brakke zoon door twee ambulancemedewerkers van de trap wordt geholpen, trede voor trede. ‘Ik kan niet meer’, kreunt Mike (18). Dat zijn de laatste woorden die senior, zelf leukemiepatiënt, van zijn stralend-vrolijke en slimme zoon hoort. „Zoveel verwachting is omgeslagen in zoveel verdriet”, zegt moeder Marianne. De bijna 300 aanwezigen zijn aangeslagen.

Mike Alexander is het kind waar Marianne en Jerry vurig naar verlangen. Na enkele miskramen is de Twentse zwanger van ‘Webbie’. Zo noemen zij hun ongeborene, onwetend van diens geslacht. Ze kunnen niet bevroeden dat ‘Webbie’ zijn bijnaam wordt, als hij toetreedt tot de UT en het leven hem toe lijkt te lachen.

Moeder en zoon, een stralend knulletje met een chocoladekleurtje, zijn een twee-eenheid. Zo worden ze op het consultatiebureau genoemd. Mike valt op in Borne, tussen veelal blanke buurtkinderen en klasgenootjes. Soms slaat ‘anders zijn’ om in pesterijen.

Rampspoed

Rampspoed slaat toe als Mike 4 is. Bij Jerry wordt leukemie geconstateerd. Een lang behandeltraject begint. Die strijd is nog niet gewonnen. Vader en zoon zijn even close. Ze voeren mooie gesprekken. Hij knipt Mike’s kroeshaar, met een speciale techniek. Junior en senior delen hun passie voor actiefilms. Ze spreken af samen ‘Avengers: Infinity War’ te zien, als die eind april in première gaat.

Om afleiding in het ziekteproces te vinden, volgt vader de studie Computer Science aan de Amerikaanse topuniversiteit Harvard. Bij ‘hobbels’ vindt hij, spiegelend met zijn zoon, oplossingen.

Hij hoorde in korte tijd zó bij ons

Glunderend en gelukkig doorloopt Mike zijn Grundel-jaren, de middelbare school in Hengelo. Foto’s van pubers met vlinderdasjes spatten van de schermen; Mike en een handvol klasgenoten zijn tiptop gekleed voor het Grundel-gala. Teamleider Liduïn Leferink vat zijn positie op het lyceum kernachtig samen: ‘Onze Mike was ónze Mike’.

Hij begint een eigen bedrijfje en verdient een knappe zakcent met het ontwerpen van internet-banners en logo’s, veelal voor bedrijven. Hij slaagt met een 9 voor wiskunde-B. „Dat kunnen er niet veel zeggen”, vertelt boezemvriend Tim. Hij kent Mike vanaf diens geboorte. Tim noemt hem creatief, gepassioneerd, grappig, intelligent en vriendelijk. Die eigenschappen komen terug in alle toespraken.

Disney

Mike zweert bij het magische appeltje: Apple is zijn lievelingsmerk. Hij droomt van een Tesla, de elektrische topauto. Na zijn master wil hij voor Disney werken. Hij houdt van pretparken, met een jaarkaart voor Walibi, en gamen met neef Mark. „Mede dank zij hem kijk ik terug op een gelukkige jeugd”, vertelt hij.

Mike kiest de UT; eerst Business and IT, na een kwartaal switcht hij naar Technische Bedrijfskunde. „Daar was hij op zijn plek, wat was hij blij”, zegt UT-stafmedewerkster Bernadette Pol. Zij noemt Mike talentvol, ondernemend, vrolijk en ambitieus. „Hij hoorde in korte tijd zó bij ons.”

Anekdotes

Zes medestudenten zoeken woorden voor hun verdriet. Hier staan jongelui, colbert met stropdas, die niet met de plotselinge dood van een leeftijdsgenoot bezig horen te zijn. Anekdotes worden aangehaald. „Mike betaalde altijd contant bij Starbucks, dan zagen zijn ouders niet dat hij daar alweer was geweest”, zeggen David en Daan. Mike is de weg naar zelfstandigheid ingeslagen.

Hij ontdekt uitgaan. Eline is een nicht, zij wordt zijn stapvriendin; samen fietsen ze naar Hengelo. Mike wordt zaterdagnacht 10 maart in discotheek VIOS, tussen vrienden, gefotografeerd voor de site. Hij steekt stralend een duim op. Veel gedronken heeft hij niet, zegt hij, hij wil daags erna met een project aan de slag.

Iemand die geen ouders meer heeft, wordt wees. Voor het verliezen van je kind bestaat geen woord

Marianne, moeder van Mike

Eline en hij trappen terug naar Borne, Mike is om half vijf thuis. Die ochtend om negen uur is hij doodziek. Moeder Marianne, docente voor doktersassistenten, vermoedt eerst griep. Die heerst tenslotte. Maar Mike’s toestand verslechtert. Ambulancebroeders helpen de verzwakte student de trap af. Moeder rijdt mee naar het streekziekenhuis in Almelo. Vader moet achterblijven. Jerry draagt de ziekenhuisbacterie bij zich. Zijn aanwezigheid op de intensive care zou riskant zijn.

Marianne stuurt hem update na update. Om kwart over een die zondagnacht wordt pa gebeld: hij moet komen. Met knikkende knieën betreedt hij het ziekenhuis, hij krijgt beschermende kleding aan. ‘Ik kom eraan’, roept Jerry. Hij ziet zijn zoon in coma, tussen slangen en buizen. ‘Pop is here, son’, fluistert vader in Mike’s oor. Hun zoon reageert niet; zijn lichaam is kansloos tegen de meningokokken-bacil, type Y.

Bloedvergiftiging

Mike Webster wordt niet meer wakker. Hij draagt van jongs af een codicil om zijn organen te doneren. Maar door de vernietigende bloedvergiftiging zijn alleen z’n ooglenzen bruikbaar.

Zijn dood, 17 uur nadat hij hondsberoerd wakker wordt, verbijstert. ‘Opeens ben je weg, met je dromen, ambities en kansen’, leest Jerry voor uit een aangrijpende brief aan zijn zoon. In Amerika treurt oma Webster om haar enige kleinkind. Door gezondheidsproblemen moet zij dit afscheid missen. Uitvaartspreekster Annemarie Evers leest brieven van de even geschokte familie uit de VS voor. Marianne benoemt wat iedereen denkt. „Als je je partner verliest, ben je weduwe of weduwnaar. Iemand die geen ouders meer heeft, wordt wees. Voor het verliezen van je kind bestaat geen woord.”

Bij de begrafenis in familiekring wordt Mike’s kist bedekt met rozenblaadjes. Als ze worden gestrooid, breekt de zon door.

Mike Webster is 19 juli 1999 in het Hengelose ziekenhuis geboren en 12 maart 2018 in het Almelose ziekenhuis overleden.

Bron: AD

DELEN