Miranda (54): “Het is net alsof je iemand heel langzaam in een afgrond ziet glijden”

0
1107

Iedereen heeft een verhaal. Groots en meeslepend of juist klein en ontroerend. Deze week: Miranda die vertelt over haar vriendin en de ziekte die zij heeft: Parkinson.

Miranda (54): “Een jaar geleden kreeg mijn beste vriendin de ziekte van Parkinson. Op dat moment wist ik natuurlijk wel dat de ziekte bestond, maar ik had geen idee wat het precies betekende. Ik ben erover gaan lezen en natuurlijk vertelde mijn vriendin steeds wat de artsen tegen haar zeiden. Maar wéten dat iemand moeite met bewegen en lopen gaat krijgen, is iets heel anders dan dat je het met eigen ogen ziet gebeuren. Het is net alsof je iemand heel langzaam in een afgrond ziet glijden, terwijl je niets kunt doen om haar tegen te houden en te redden.

Druk leven
Ze is verschrikkelijk flink, dat is ze altijd geweest. Ze had een drukke baan, maar op de een of andere manier kon ze alles altijd combineren. Haar kinderen, die allang de deur uit zijn, kwamen vaak in het weekend thuis met vrienden. Alles kon altijd. Dat wordt nu allemaal onderuit gehaald door zo’n rotziekte! In het begin maakte ze nog grapjes over zichzelf, als ze aan mijn arm liep. Maar toen ik bezorgd was, heeft ze ook een keer gezegd: ‘Blijf me alsjeblieft als je vriendin behandelen en niet als een ziek kind!’ En dat probeer ik, al is het moeilijk om toe te kijken als ze met veel moeite ergens naartoe loopt om iets te pakken wat ik in een paar seconden voor haar had kunnen doen. Soms gaan we samen op pad en dan wil ze zo min mogelijk geholpen worden, dus dat kost tijd en dat vindt ze dan ook weer erg. Alles moet worden gepland, alles kost extra veel tijd, alles kost energie.

Flink zijn
Haar man is ontzettend verdrietig. Hij is zijn vrouw kwijt, daar komt het wel op neer. Hij doet alles om het haar makkelijker te maken, en zij doet alles om het voor hem makkelijker te maken. En dat betekent nooit huilen, nooit klagen, altijd flink zijn. Ik zeg wel eens tegen haar: ‘Schreeuw nou toch eens! Vloek voor mijn part. Gooi iets kapot!’ Dan antwoordt ze: ‘Ik heb mijn energie veel te hard nodig voor andere dingen.’ Ze weet dat ze een verhoogde kans heeft om dement te worden. Ze weet dat ze depressief kan worden. Alles kan alleen nog maar erger worden. Ik denk dat ik het zelf niet aan zou kunnen, maar zij kan zelfs blij worden van mooi weer, of een boeket van haar lievelingsbloemen. Ik heb zo’n bewondering voor haar, maar tegelijk ben ik er ook zo verdrietig om.”

 

Bron: Libelle Interview: Tineke Beishuizen Beeld: iStock.

DELEN