Peggy (39) werd vernederd door haar man: “In ons gezin had ik weinig in te brengen”

0
1170

Jarenlang liet Peggy over zich heen lopen, maar op een dag was het genoeg. “Mijn man kon het niet geloven toen ik zei dat ik wilde scheiden.”

“Nadat ik bevallen was van onze tweede zoon, zei mijn man: ‘Zo, dat hebben we ook weer gehad. Nu nooit meer een kind!’ Ik zie mezelf nog liggen in het kraambed. Het had een thuisbevalling moeten worden, maar het ging zo moeilijk dat ik met een ambulance naar het ziekenhuis werd gebracht, waar de baby met een keizersnede werd gehaald. Wat mijn man zei, waren de eerste woorden die ik hoorde toen ik bijkwam. Ik ben ze nooit vergeten.”

Een worst 
“Ik wist dat hij me niet aantrekkelijk vond met een dikke zwangere buik, want dat zei hij alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Ik heb me vanaf dag één onzeker gevoeld toen ik zwanger was, en ook nog een tijdje na de bevalling. ‘Wanneer krijg je je figuur weer eens terug?’, vroeg hij dan. Of: ‘Trek alsjeblieft die jurk uit, je ziet eruit als een worst. Op onze zonen was hij dol, maar op een ruwe manier. Vooral de jongste kon er niet tegen als zijn vader zei: ‘Je lijkt wel een meid!’, wanneer hij was gevallen en moest huilen. Met de oudste kon hij beter opschieten, die kon al vrij jong botte grappen maken en dat vond mijn man kostelijk. Ik maakte me daar zorgen over, maar in ons gezin had ik weinig in te brengen.”

Verrassing
“Wat ik niet had verwacht, was dat mijn oudste in de puberteit dezelfde dingen tegen me ging zeggen als zijn vader. Mijn reactie daarop was ook voor mij een verrassing. Want toen hij op een dag tegen mij zei: ‘Mens doe niet zo stom’, heb ik naar hem uitgehaald. Ik heb hem zo’n harde klap op z’n wang gegeven dat er een dag later nog een rode plek zat. Dat gaf een drama! Zoon woest, man woest. Alleen de jongste was op mijn hand, die zou zoiets ook nooit zeggen. Voor mij was het voorval een kantelpunt. Ineens besefte ik in wat voor sfeer ik leefde, en wist ik dat ik dit niet langer wilde accepteren.”

Doorgezet
“Mijn man kon het niet geloven toen ik zei dat ik wilde scheiden, maar ik heb doorgezet. Onze jongste, toen 11 jaar, wilde bij mij blijven. De oudste wilde met z’n vader mee. Ik had niet anders verwacht. Ik ben nu 3 jaar gescheiden. Met de oudste is het contact nog steeds moeizaam, dat vind ik verdrietig. Maar mijn leven is er een stuk leuker op geworden, samen met mijn jongste zoon.”

 

Bron: Libelle Interview: Tineke Beishuizen. Beeld: iStock

DELEN