Claudia’s 14-jarige dochter bleek zwanger

0
1415

Claudia (41) had al een tijdje het gevoel dat er iets niet klopte. Haar dochter Zenna werd dikker, kreeg een buikje… Het zou toch niet?

Claudia: “Het is nog vroeg en ik zit slaperig op de rand van mijn bed. Even hoop ik dat ik naar gedroomd heb, maar het is echt waar: mijn dochter Zenna van 14 is zwanger. Met een zucht sta ik op en loop naar de badkamer. Voor Zenna’s slaapkamerdeur blijf ik even staan. Het is stil aan de andere kant. Zou ze geslapen hebben nadat we haar gisteren het alles veranderende nieuws brachten? Al een paar weken had ik het gevoel dat er iets niet klopte. Mijn dochter werd dikker, kreeg een gek buikje. Ze had tot voor kort een vriendje en was aan de pil, maar wat als ze die vergeten was? Ze kan nogal heftig reageren, daarom besloot ik het via een omweg uit te zoeken. Ik vroeg haar in een potje te plassen vanwege een onderzoekje van de huisarts. Ze stelde geen vragen. Toen ze naar school was, deed ik een aantal zwangerschapstesten. 2 streepjes, overduidelijk.”

(Lees verder onder de foto)

Machteloos 
“Het is druk aan de ontbijttafel. Ik smeer boterhammen, mijn man vult broodtrommels en mijn zoontjes van 8 en 11 praten honderduit. Ook Zenna komt aan tafel zitten. Het valt me op hoe kalm ze is. Toen mijn man en ik haar gistermiddag vertelden dat ze zwanger is, schreeuwde ze het uit. Zo machteloos. Ik bleef herhalen dat we niet boos zijn, dat ze bij mij en haar stiefvader terechtkan. De huisarts, bij wie we meteen langsgingen, vertelde na een kort onderzoek dat Zenna waarschijnlijk al over de helft is. Was er nog een weg terug als ze dat zou willen?”

Heel veel vragen 
“Tijdens het ontbijt zwijgen we over de zwangerschap. Mijn zoontjes weten nog van niets en dat willen we in ieder geval tot het bezoek aan de gynaecoloog vanmiddag zo houden. “Ik kom je van school halen”, zeg ik tegen Zenna als ze haar tas pakt. Ze knikt als ze de deur achter zich dichttrekt. Zodra de kinderen naar school zijn, bel ik Zenna’s mentor. Mijn man zit naast me als ik het verhaal vertel. “Sorry, wát zeg je?”, hoor ik aan de andere kant van de lijn. Hoewel ik veel vragen heb over hoe het nu verder moet, spreken we af dat ik haar vanavond bel als ik meer duidelijkheid heb.”

Verwijten 
“In een poging wat rust te krijgen in mijn hoofd, ga ik zolder te kijken wat we allemaal nog hebben aan babyspullen. Ik veeg stof van het wiegje waar mijn eigen kinderen in lagen. Zou dit binnenkort het bedje van mijn kleinkind zijn? Ik merk dat ik mezelf, net als gisteren, verwijten maak. Had ik beter moeten controleren of ze haar pil nam? Had ik het eerder moeten zien? Allemaal vragen die geen zin meer hebben. Er is een kindje op komst en de kans is groot dat ik binnenkort opnieuw in de luiers zit. Ik sta net met een tas vol babykleertjes als mijn vriendin op de stoep staat. “Als ik iets voor jullie kan doen”, zegt ze als we aan tafel zitten met een kop koffie. “Ik word nu tenslotte ook een beetje oma.” Voor het eerst vandaag verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. Ze was de eerste die ik gisteren belde. Mijn steun en toeverlaat.”

Mijn kleine meisje 
“Na de lunch stap ik in de auto om Zenna op te halen. Mijn man blijft thuis om onze zoontjes op te vangen. Zenna is zenuwachtig als ze de gynaecoloog even later een hand geeft, maar hij stelt haar snel op haar gemak. Als hij al vooroordelen heeft, weet hij ze goed te verbergen. Ik krijg een brok in mijn keel als ik de echobeelden zie. Het is echt waar. Mijn kleine meisje krijgt een kind. Alles gaat goed en ze blijkt al 24 weken onderweg te zijn. Ergens ben ik opgelucht dat ze het niet meer weg kan laten halen. Het heeft zo moeten zijn. Zenna straalt als ze hoort dat het een jongetje wordt. “Ik hou niet zo van meisjes”, grapt ze.”

Grote ogen 
“Tegen etenstijd komen we thuis. Aan de keukentafel vertellen we het nieuws aan Zenna’s broertjes. Met grote ogen kijken ze naar de echo. Een baby? Maar ze heeft toch geen vriendje meer? Terwijl mijn man probeert hun vragen te beantwoorden, zit Zenna rustig te eten. Ze heeft zich geschikt met wat er gaat gebeuren, besef ik. Als de kinderen allemaal in bed liggen, bel ik de mentor met het laatste nieuws. We plannen een afspraak om te bekijken hoe we haar zwangerschap kunnen combineren met haar lessen op school. Daarna kruip ik tegen mijn man aan op de bank. Er zijn nog veel mensen die we op de hoogte moeten brengen en dat gaan we snel doen om alle roddels voor te zijn. Als ik ’s avonds de lichten uitdoe, voel ik me kalmer. Zenna kan dit, als wij haar helpen. Dat weet ik zeker.”

DELEN