Een leerling werd zo lang gepest tot zijn leraar plotseling iets totaal GESTOORD deed. Waanzinnig!

0
1653

Sinds kort doet er een verhaal over een 8-jarige jongen de ronde die op school gepest werd omdat hij een roze rugzak met de afbeelding van een pony op droeg. We horen wel vaker dat scholen het thema pesten negeren of niet weten hoe ze daarmee moeten omgaan. Op het internet circuleert sinds kort een klein en zeer mooi verhaaltje over een leraar die zijn leerlingen aan de hand van een opmerkelijk voorbeeld een belangrijke les leert als het gaat over relaties tussen mensen.

pesten1

“In het licht van de recente gebeurtenissen heb ik besloten om een experiment met de leerlingen van mijn klas uit te voeren. Ik had daarvoor twee appels nodig, dus maakte ik ’s ochtends een kleine tussenstop bij de winkel om de hoek. Tijdens onze ochtendlijke begroeting legde ik de studenten dan uit dat ik vandaag iets met hen wilde uitproberen. Ik toonde hen de appels die ik voordien gekocht had en vroeg de leerlingen wat het verschil was tussen beide appels. Ik wilde dat ze me de verschillen en de gelijkenissen tussen de appels beschreven. Ze hadden beiden dezelfde kleur en ook naar grootte en vorm waren ze bijna identiek. Maar een van de twee appels was een beetje groter en straalde iets groener dan de andere. Dat was alleszins het belangrijkste onderscheid.”

pesten2

“Ik hield de kleinere appel in de lucht en zei tegen mijn leerlingen: De appel ziet er vreselijk uit. Dan liet ik hem op de grond vallen. De kinderen keken mij – terecht – geschokt aan alsof ik helemaal gek was geworden. Enkele lachten verlegen, maar ze dachten allemaal dat ik mijn verstand verloren had. Ik hield de appel opnieuw omhoog en vroeg: “Is deze appel niet lelijk dan? Je moet hem beledigen en dit met hem doen. En ik smeet de appel opnieuw op de grond. En nu gooi ik hen naar de leerlingen toe zodat ook zij hem kunnen bespotten.”

pesten3

“Om een lang verhaal kort te maken: de kinderen kwamen al snel in actie en begonnen de appel te beschimpen en op de grond te gooien. “Ik haat je kleur” of “Je schil is spuuglelijk” en “Je steeltje is veel te kort” en “Je zit vast vol walgelijke wormen”, enzovoort. En nadat de appel de hele klas was rondgegaan, belandde hij weer bij mij. Elke leerling had de mogelijkheid gekregen om de appel onder handen te nemen, te beledigen en op de grond te gooien. Ik voelde plotseling een beetje medelijden met dit volstrekt onschuldig object. Ongestoord hield ik nu beide appels in de lucht en vroeg welke verschillen en gelijkenissen er tussen beide waren. En er was niets veranderd. Er was geen verschil. Hoewel de leerlingen de kleine appel op de grond hadden gesmeten, was er nauwelijks iets van schade op te merken.”

pesten4

“Ik haalde een snijplankje en een mes uit mijn tas en begon de grotere appel in kleine stukjes te snijden. Het was perfect. En de kinderen gaven verrukte commentaren als “Ooooh!” en “Aaaah!” Daarna nam ik de andere appel in de hand. Ik begon ook deze in schijfjes te snijden. En toen ik dit deed zag men duidelijk dat de appel vanbinnen vol bruine vlekken zat doordat hij eerder door de kinderen hardhandig op de grond was gesmeten. Toen ik dit aan de kinderen liet zien, riepen ze in koor: “Jakkes. Dat willen we niet eten. Het ziet er vreselijk uit!”

“Ik keek de kinderen aan en zei: “Maar is het niet onze schuld dat de appel er zo uitziet? Wij hebben hem dit aangedaan, waarom zouden we hem niet eten? De kinderen werden plotseling stil en nadenkend en ik zei: “Kijk kinderen, dit is precies wat er gebeurt als we andere beledigen en kwetsen. Wanneer we roddels over iemand verspreiden of zeggen dat iemand dik is of zeggen dat iemand niet goed genoeg is om onze vriend te zijn. We smijten hen net zo op de grond en veroorzaken inwendig bruine vlekken. En deze bruine vlekken zijn er en zijn zeer pijnlijk, ook al kunnen we ze langs de buitenkant niet altijd zien. En ze gaan ook niet meer weg. Ze blijven daar en worden steeds meer erger en erger. Ik hield de appel opnieuw omhoog en zei: “Dit is wat we anderen aandoen. We moeten ermee stoppen om anderen te laten vallen.”

pesten6

“Ik heb mijn leerlingen nog nooit iets zo snel weten begrijpen. Het was voor iedereen zeer begrijpelijk, enkelen lachten, anderen huilden. Het was zeer emotioneel, maar tegelijk ook hartverwarmend. We praatten er daarna nog enige tijd over en enkele leerlingen kwamen na de les naar me toe en vertelden me dat ze blij waren dat ze deze les hadden geleerd. En ook ik ben blij dat ik de kinderen aan de hand van dit aanschouwelijke voorbeeld kon verduidelijken wat er gebeurt als ze op die manier met hun klasgenoten omgaan.”

pesten7

Pesten is een wijdverbreid en tijdloos fenomeen. Het is een probleem waar leraars vaak niet tegen opgewassen zijn. Misschien dat dit verhaaltje andere leraars ertoe kan aanzetten dit probleem onder de aandacht te brengen.

DEEL dit opmerkelijke verhaal met iedereen die je kent!

DELEN