Als de vrouw de zieke hond naar de dierenarts brengt, denkt ze niet goed gehoord te hebben.

0
1084

Waarschuwing: Het volgende artikel bevat foto’s die op sommige lezers schokkend zouden kunnen overkomen.

In de Mexicaanse stad Campeche werd een dakloze hond aangetroffen die doelloos door de straten zwierf. Zijn lot leek bezegeld: de dood wachtte hem. De voorbijgangers meden hem als de pest toen ze het verwonde gezicht van de hond zagen. Dat betekende dat hij nooit hulp kreeg en zelden iets lekkers toegeworpen kreeg. De eenzame hond leek op het einde van zijn krachten en leed zichtbaar pijn.

De meeste mensen waren bang om in de buurt van het dier te komen. Een persoon slaagde er echter in om de angst opzij te schuiven en voor verlichting te zorgen: Fernanda Herrera.

Voor Fernanda was het een nieuwe ervaring om een dier te redden. Ze behoorde niet tot een dierenwelzijnsorganisatie en had zich nog nooit ingezet voor mishandelde of verwaarloosde honden. Maar ze moest Bruno – hoe ze de hond doopte – maar een keer aankijken en ze wist dat ze iets moest doen. Zij en haar familie brachten Bruno naar de dierenarts, maar die had geen goed nieuws.

Volgens zijn oordeel had de hond vrijwel geen kans op overleven. Hoe dan ook wachtte er hem een dure en intensieve behandeling. Zijn advies: Bruno laten inslapen en een einde maken aan zijn lijden. Fernanda weigerde de hond echter op te geven. Ze voelde dat ze iets voor het arme dier moest doen.

Ze bracht Bruno naar verschillende dierenartsen, maar kreeg steeds hetzelfde antwoord: Bruno moest geëuthanaseerd worden. Geheel toevallig kwam Fernanda bij de dierenkliniek van Dr. Estaban Eduardo Richaud terecht, waar men Bruno eindelijk een kans gaf. Dr. Richaud gaf Fernanda hoop, maar zei haar ook dat de behandeling zeer duur zou zijn. Uit de röntgenfoto’s bleek dat Bruno twee tumoren had in zijn gezicht en daarnaast ook een gezwel aan zijn genitaliën. De enige optie was chemotherapie. Dr. Richaud schatte dat er zes tot acht rondes chemo nodig zouden zijn om hem een kans op overleven te geven.

Bruno’s behandeling begon en voor de eerste keer in zijn leven werd hij met liefde bejegend. Hij ontpopte zich tot een lieve en dankbare hond. Maar de rekeningen stapelden zich alsmaar op en Fernanda kon het niet meer betalen. Haar buren schonken geld en via de sociale media smeekte Fernanda om hulp. Ze zamelt nog steeds geld in, want volgens de artsen heeft Bruno nog verdere chemobehandelingen, onderzoeken en medicijnen nodig.

Niemand weet met zekerheid of Bruno het wel zal halen, maar Fernanda en Dr. Richaud blijven optimstisch. Daar waar Bruno vroeger gemeden werd, laat hij zich nu gewillig aaien en kwispelt voortdurend met z’n staartje.

DEEL dit bericht om voor een goede afloop te duimen!

Bron en afbeeldingen: Zoorprendente

DELEN