Niemand hoorde de toeter, dus klopte de taxichauffeur op de deur. Wat hij toen zag, veranderde hem voor altijd

0
1141

Taxichauffeurs in New York beleven de meest unieke dingen in de stad die nooit slaapt en waar de bewoners zich in de felgele taxi’s graag van punt A naar punt B laten vervoeren. Maar op een dag wordt een taxichauffeur naar een speciaal adres opgeroepen. Wat hij daar beleefde, raakte hem zo diep dat hij het wel met de rest van de wereld moest delen.

Ik werd opgebeld om een passagier op te halen bij een adres. Zoals gewoonlijk claxonneerde ik, maar er kwam niemand. Ik claxonneerde opnieuw – maar weer niets. Ik werd een beetje ongeduldig want het was mijn laatste rit en wilde snel naar huis. Ik besloot om aan de deur aan te bellen. Ik hoorde een zachte stem zeggen, “Even geduld alsjeblieft!”

taxi1

Het duurde nog even voor de deur geopend werd. Voor mij stond een kleine, oude dame van ongeveer 90 jaar oud. In haar hand had ze een kleine koffer vast. Omdat de deur open stond, kon ik even een blik naar binnen werpen. Het huis zag eruit alsof er al jaren niemand meer gewoond had. Alle meubels waren met dikke doeken afgedekt, de muren helemaal kaal, geen klokken, geen foto’s, alleen in een hoekje zag ik een doos vol foto’s en souvenirs.

taxi2

“Jongeman, kan je mijn koffer alsjeblieft naar de auto dragen?”, vroeg ze. Ik nam haar koffer en bracht hem naar de kofferbak. Toen ging ik terug en begeleidde ik de oude dame aan de arm naar de taxi. Ze bedankte me voor mijn hulpvaardigheid. “Dat is geen moeite”, zei ik haar. “Ik behandel elke passagier zoals ik mijn moeder zou behandelen.” “Oh, je bent zo lief”, zei de dame toen ze in de taxi plaatsnam. Ze overhandigde me de eindbestemming en vroeg me om niet door de drukke binnenstad te rijden. “Dat is eigenlijk niet de kortste weg, maar zelfs een hele omweg”, zei ik. “Oh, dat vind ik niet erg. Ik heb geen haast”, zei ze. “Ik ben onderweg naar het verzorgingstehuis.”

taxi3

Een verzorgingstehuis, schoot me te binnen. Daar gaan mensen naartoe om te sterven. “Ik heb geen familie”, zei ze zachtjes. “De dokter zegt dat me niet veel tijd meer rest.” Ik zette de taximeter uit. “Welke weg moet ik nemen?”, vroeg ik haar. De volgende twee uren reden gewoon door de stad. Ze toonde me het hotel waar ze vroeger aan de receptie had gewerkt. We reden naar verschillende plaatsen. Ze toonde me het huis waar ze met haar overleden man had geleefd, toen ze nog een “jong en wild stelletje” waren. Dan de plaats waar ze altijd ging dansen als ze nog een jong meisje was.

taxi4

In sommige straten moest ik langzaam rijden. Ze zei dan niets en keek naar buiten als een nieuwsgierig kind. We reden zo de hele nacht door. “Ik ben moe”, zei de oude dame plotseling. “Nu kunnen we naar mijn bestemming rijden”. Zwijgend reden we naar het adres. Het verzorgingstehuis was kleiner dan ik me had voorgesteld. Er kwamen twee verpleegsters naar buiten toen ik bij de ingang stond. Ze zetten haar in een rolstoel en ik droeg de koffer naar de deur. “Hoeveel moet ik je voor de rit?”, vroeg ze terwijl ze in haar handtas rommelde.

taxi5

“Niets”, zei ik. “Maar jij moet toch ook de kost verdienen”, sprak de vrouw me tegen. “Ik heb nog andere passagiers”, antwoordde ik lachend. Zonder nadenken omhelsde ik haar. Ze hield me stevig tegen zich aan gedrukt. “Je hebt een oude vrouw tijdens haar laatste meters toch nog een beetje plezier geschonken. Bedankt”, zei ze met glazige ogen. Ik drukte haar de hand om afscheid te nemen en vertrok. Hoewel mijn volgende dienst al begonnen was, reed ik nog uren doelloos door de stad. Ik wilde niemand zien of spreken. Wat zou er gebeurd zijn als ik deze rit niet had aangenomen? Wat zou er gebeurd zijn als ik na eenmaal claxonneren al was weggereden?

taxi6

Als ik aan deze dame terugdenk, denk ik dat ik eerder nog nooit zoiets belangrijk in mijn leven heb gedaan. In onze hectische levens hechten we vooral belang aan die grote, bombastische momenten in het leven. Groter, sneller en verder. Maar het zijn de kleine momenten, kleine gebaren, die er werkelijk toe doen. Daar moeten we gewoon de tijd voor nemen. We moeten geduld hebben en niet meteen claxonneren, dan zien we wat werkelijk telt in het leven.”

Een ontroerende anekdote die ons leert wat echt belangrijk is in het leven. DEEL deze belangrijke boodschap met iedereen die je liefhebt!

Bron: Elite Readers, Pixabay, Imgur / New York Summer of ’69

DELEN