“Mijn schoonvader zei dat hij spijt had dat ik niet was overleden aan mijn longontsteking”

0
1371

Ons artikel over anonieme getuigenissen over schoonhouders op de populaire app Whisper zette veel lezers aan om ook hun ervaringen met ons te delen. Wij lijstten de meest opvallende reacties op.

“Ik heb de beste schoonouders die je kan wensen. Wij hebben een zoontje met een chronische nierziekte en zelf hebben ze pas hun zoon – mijn schoonbroer – moeten afgeven door een dom werkongeval. Toch zijn ze nog steeds overbezorgd over onze jongste en staan ze dag en nacht voor ons klaar! Ze zetten hun eigen verdriet aan de kant om er te zijn voor ons.”

“Ik vind het schandalig dat zoveel vrouwen – ik ben zelf een vrouw – hun schoonouders haten. Ze kunnen er amper iets van verdragen, maar ik vraag me af of deze vrouwen beseffen dat hun echtgenoot het kind is van de schoonouders. Zij hebben uw echtgenoot gedragen en opgevoed. Respect is op zijn plaats, dus negeer hun gezaag en opmerkingen en na een tijdje stoppen die wel. Ik zie mijn schoonvader heel graag. Ik negeer de mindere kanten en ik denk aan al de positieve kanten die hij heeft. Ik zal nooit tussenkomen in de relatie tussen mijn man en zijn ouders. Dat zou geen enkele partner mogen doen.”

“Ik had een crème van een schoonmoeder. Terwijl mijn man en ik gingen werken, paste ze op ons dochtertje. Ze deed de was en de strijk en kookte voor ons en als we thuis kwamen ging ze gewoon naar huis. Zo zie je maar: er zijn ook goede schoonmoeders.”

“Mijn schoonvader zei dat hij spijt had dat ik niet was overleden aan mijn longontsteking”
FOTO: SHUTTERSTOCK

“Ik heb een schat van een schoonvader en stief-schoonmama. Maar de echte schoonmama is echt gemeen – en dat is nog zacht uitgedrukt. Ik ben twee jaar geleden bevallen van een zoontje en heb toen een postnatale depressie gekregen. Het ziekenhuis heeft daar toen een melding over gedaan bij de dienst jeugdzorg. Mijn schoonmama is daar gaan vertellen dat ik totaal niet in staat ben om voor kinderen te zorgen en omdat zij een ‘dame van stand’ is, wordt ze geloofd. Ook al leg ik papieren voor dat het de grootste leugens zijn, hebben wij twee jaar later ons zoontje nog altijd niet terug door haar leugens. Zonder haar was ons zoontje al lang weer bij ons thuis.”

“Toen mijn schoonmoeder bij haar eerste kleinkind op kraambezoek kwam, wenste ze me geen proficiat, maar veel miserie toe.”

“Mijn schoonmoeder bracht, toen ik pas bevallen was, haar eigen doopsuiker mee naar de materniteit. Omdat ze de onze niet goed genoeg vond. Mijn schoonmoeder dreigde ermee mijn man te onterven toen we een kat in huis namen. Mijn schoonmoeder vertelde aan mijn kinderen – 4 en 7 jaar oud – dat ze hoopte dat onze kat de ogen van onze nieuwe hond zou uitkrabben. Mijn schoonmoeder weent soms bij mijn man omdat mijn eigen moeder ‘zo vaak’ op bezoek komt – één keer per week – en zij nooit wordt uitgenodigd. Ze wonen tegenover ons en we zien elkaar dagelijks.”

“Mijn schoonmoeder heeft een boek gekocht met als titel ‘Hoe voed je kinderen op?’. Ze gaf het aan mijn man met de melding dat hij het aan mij moest geven.”

“Mijn schoonvader zei dat hij spijt had dat ik niet was overleden aan mijn longontsteking”
FOTO: SHUTTERSTOCK

“Het eerste jaar bij mijn Portugese schoonouders was ik nog zo handig niet om sardienen te eten. Ik was ijverig bezig met mijn vork, toen mijn schoonmoeder aan mijn echtgenote vroeg “of ik de vis aan het kammen was?” Omdat de vis al in stukken was geserveerd, antwoordde ik haar gevat “Ik heb de indruk dat de vis van een vrachtwagen gevallen is en dat een auto erover gereden heeft.” Ze proestte het uit van het lachen en viel bijna van haar stoel.”

“De dag dat we aan mijn schoonvader zeiden dat we gingen trouwen, antwoordde hij “Maar jongen toch. Dat is niet meer van deze tijd! En van haar ga jij niet gelukkig worden.” Een trouwfeest – zonder cadeau van de schoonvader – en enkele jaren later is de relatie nog altijd kouder dan de op Noordpool.”

“Ons dochtertje is enkele uren na haar geboorte gestorven. Ik wilde dat ze begraven werd, en moest dus naar de begrafenisondernemer om alles te regelen. Toen ik aan mijn schoonmoeder vroeg of ze nog even op de kinderen wilde passen, was haar antwoord “Zeg, dat moet toch niet begraven worden? Dat steken ze zo ook wel in de grond, hoor.” Waarop mijn ex haar eigenlijk ook wel gelijk gaf. Mijn huwelijk is dan ook kort daarna misgelopen. Ik ga nog alle jaren naar haar grafje. Mijn ex is er nooit naartoe geweest omdat hij het “zot geld” vond.”

“Mijn schoonvader zei dat hij spijt had dat ik niet was overleden aan mijn longontsteking”
FOTO: SHUTTERSTOCK

“Mijn Schoonmoeder kwam op mijn verjaardag vier uur eerder langs dan ze had aangekondigd. De taart was niet af, het huis nog niet schoongemaakt en ook het diner was nog niet klaar. Ik was zestien weken zwanger van ons eerste kindje en ze had al driemaal gemeld dat we aan de kinderkamer moesten beginnen. Zegt ze bij de koffie doodleuk: “Weet je wat mij nou zo leuk lijkt? Misschien moeten we jullie eens inschrijven voor zo’n klusprogramma, die maken echt zulke leuke huizen …” Ik woon in een jaren ‘30 appartement met alle originele details en keurig visgraatparket. Als verjaardagscadeau kreeg ik een abonnement op een opvoedkundig magazine. Het was met stip één van mijn meest rottige verjaardagen ooit. Mijn man was nog aan het werk en dat wist ze, dat soort dingen zegt ze niet waar hij bij is.”

“Ik ben net uit elkaar met men vriend, maar ik had de geweldigste schoonouders die ik me kon inbeelden. Ze steunden me altijd en ze waren voor mij echte ouders. Ook al zal ik ze nu veel minder zien, ik blijf ze graag zien!”

“Toen we door een periode van tegenslagen gingen, vond mijn schoonmoeder het gepast om uit medelijden te komen poetsen – en vervolgens in mijn portefeuille te zitten. We konden haar filmen, maar ze bleef het ontkennen. Ik begin te denken dat er mentaal iets mis is bij haar.”

“Mijn intussen ex-schoonmoeder zat altijd bij ons thuis – zelfs als we niet thuis waren. Toen ik midden in mijn zwangerschap zat, belde ze met de melding dat ik niet meer welkom was in het huis van haar zoon omdat ik mijn suikerbonen zelf wou maken. Twee jaar later was ik totaal uitgeput en heb ik beslist om een punt te zetten achter de relatie. Ik had een regeling getroffen met mijn ex over de verhuis en ons kind, maar ook hier moest ze haar stempel nog even doordrukken. Gevolgen: een procedure voor een uithuiszetting en een vechtscheiding voor de rechtbank. Ik bleef achter met een serieuze financiële kater en zij is nu de ‘perfecte grootmoeder’ die mijn kind rot verwent …”

“Toen ik zwanger was van mijn dochter en het goede nieuws meldde aan mijn schoonmoeder, was het antwoord: Geen kinderen maken, dat is de kunst.”

 

DELEN