Niemand luistert naar deze 7-jarige. Daarom komt het tot een drama. Zijn laatste woorden brengen me aan het huilen.

0
3130

Dit is het verhaal van een kleine jongen met een groot hart. De boodschap die we meekrijgen belangt iedereen aan. Want het verhaal van de kleine Ivan is het verhaal van miljoenen kinderen ter wereld, die deze nachtmerrie elke dag moeten beleven.

Mijn naam is Ivan. Ik ben 7 jaar oud. Ik hou van mijn mama en papa, maar om eerlijk te zijn ben ik ook een beetje bang van hen. Ze slaan me maar ik begrijp gewoon niet wat ik dan verkeerd doe.

Vandaag ben ik naar school geweest. Ik heb ijverig geleerd, de lerares mag me en ik hou van mijn klasje … Maar ik heb geen vriendjes, weet je? Tijdens de pauze blijf ik gewoon in de klas zitten en teken een beetje. Niemand wil met mij bevriend zijn. Ik heb geprobeerd vriendjes te maken, maar dan stuurden ze me weg en riepen:

“Nee! Jij bent een miskleun!”

Ze lachen me uit omdat ik elke dag hetzelfde draag. Die versleten jeans, een felrood shirt en mijn afgedragen schoenen.

Na school trok ik door de koude wind en de sneeuw naar huis, toen er plotseling iemand achter me opdook en me tegen de grond gooide:

“Trol! Niemand mag je. Idioot!”

De kinderen trapten me in mijn rug en mijn ribben, en dan hielden ze er gewoon mee op. Ik huilde. Niet omdat ik pijn of het koud had, maar gewoon omdat ik geen enkele vriend had, terwijl ik wel van de mensen hou.

Toen ik thuis kwam, kreeg mijn moeder een woedeaanval en trok me bij de haren: “Waar ben je geweest? Waarom ben je zo nat? Kleine idioot! Je krijgt vanavond niets te eten! Naar je kamer, nu meteen!”

Zonder een woord te zeggen deed ik wat me was opgedragen, en ging stilletjes naar mijn kamer. Ik kroop in mijn bed – nat en hongerig.

Mijn schoolresultaten werden slechter en slechter. Voor elk slecht punt sloeg mijn papa me verrot, en na een harde klap op mijn hand kon ik mijn wijsvinger niet meer bewegen. Daarom lachten ze me op school nog meer uit.

Zo ging de tijd verder en op een dag deed mijn hart erg veel pijn. Mama en papa interesseerde het niet, en toen ik ’s avonds in bed lag, wenste ik iets. Weet je wat? Dat mijn hart niet meer pijn zou doen, omdat ik papa en mama niet meer wil ergeren. Ik hou echt zoveel van hen. Echt waar.

De volgende dag moesten we een tekening maken in de klas. Het moest heten: “Mijn grootste wens.” De anderen tekenden auto’s, raketten en poppen, alleen ik niet. Niet omdat ik dat niet wil, maar ik wilde gewoon een lieve mama en papa. Dus tekende ik een familie. Een mama, een papa en hun zoon, terwijl ze vrolijk een spelletje speelden. Toen ik aan het tekenen was, huilde ik zachtjes, gewoon omdat ik dat ze graag wilde. Toen ik dan mijn tekening aan de rest van de klas liet zien, lachten ze me weer uit. Ik stond recht en zei:

“Mijn grootste wens is een familie.”

Ik hield mijn tekening de lucht in en ze lachten nog harder. Een jongen genaamd Sergej zei:

“En dat is je grootste wens?” Hij begon te lachen.

Ik wist niet wat ik moest antwoorden, en dan begon ik te huilen en zei:

“Lach me alsjeblieft niet uit … dit is MIJN grootste wens! Jullie kunnen me slagen en haten, maar ik vraag je om me hier alsjeblieft niet mee uit te lachen. Ik zou ook graag een mama hebben zoals die van jou, die je kust en omhelst. Elke dag zie ik hoe jullie ouders je van school afhalen en hoe gelukkig jullie zijn. En om mij geeft niemand. Ik weet dat ik een kreupele vinger heb en zwak ben. Maar daar kan ik niets aan doen. Lach me alsjeblieft niet verder uit.”

De lerares probeerde haar tranen te bedwingen, en enkele kinderen leken het zelfs begrepen te hebben.

Op een dag had ik een 4 voor Russisch op mijn rapport. Ik durfde niet naar huis te gaan want ik wist dat ze razend zou zijn. En inderdaad. Thuisgekomen greep mijn moeder me vast en smeet me tegen de grond. Ik bezeerde mijn been aan een stoel, en vervolgens sloeg ze tweemaal tegen mijn hoofd. Ik lag op de grond en kon niet meer rechtstaan. Mijn been en mijn hand deden ontzettend veel pijn. Mama was ondertussen weggegaan en liet me eenvoudigweg op de grond liggen.

Toen ze terugkwam zei ze:

“Sta op en maak dat je weg bent! Als je vader thuiskomt zal hij je onder handen nemen!”

Ik zei:

“Mama, papa hoeft dit niet te weten …” En dan stond mijn papa gelijk in de deur.

Toen hij over mijn rapport hoorde, greep ook hij me vast en begon in mijn gezicht te slaan. Ik viel op de grond en daarna kan ik me niets meer herinneren. Toen ik in het ziekenhuis wakker werd, keek ik naar mijn hand en kon geen enkele vinger meer bewegen. Ik keek uit het raam en begon te huilen.

Ik zag hoe ouders met hun kinderen speelden. Een moeder die haar zoon omarmde en kuste. En wil je weten waarom ik huilde? Omdat ik gewoon niet weet hoe het is om een moeder te hebben die lacht en omdat ik niet weet hoe een kus aanvoelt … en ik weet ook niet wat het is om door mama en papa geknuffeld te worden. Het enige wat ze doen is me slaan, en toch hou ik van hen.

Op een dag morste ik per ongeluk een beetje thee en kreeg ik weer een pak slaag. Plotseling begon mijn hart heftig te kloppen en riep ik: “Mama, mama, mijn hart …”, maar ze negeerden me.

Toen lag ik weer in het ziekenhuis. Mijn ouders kwamen me niet bezoeken. De dokters troostten me door te zeggen dat ze wel zouden komen, maar dat deden ze niet. Ik wachtte en wachtte maar ze kwamen niet. Ik hou zoveel van hen!

Twee dagen later bezweek Ivan aan zijn verwondingen. In zijn hand had hij een brief vast die hij niet kon afmaken. Er stond geschreven:

“Lieve mama en papa, het spijt me zo zeer dat ik zo gemeen, dom en ongeschikt ben. Het spijt me dat jullie niet van me konden houden. Het spijt me zo. Ik wil jullie niet ergeren. Het enige wat ik wil is een knuffel, een kus of een ‘Ik zie je graag.’ Papa, ik wil gewoon met je spelen, een wandeling maken of samen zingen.

Ik weet het. Ik ben een schande.

Ik zal nooit …”

Dan hield het hartje van de kleine Ivan op met slaan.

Dit soort verhalen speelt zich elke minuut en seconde af, misschien wel bij jou in de buurt. Een kleine kus, omhelzing, glimlach of knuffeltje – dat is wat kinderen nodig hebben, maar door het alledaagse, stresserende leven algauw vergeten worden. DEEL dit hartverscheurende verhaal met iedereen die je kent!

 

DELEN