Deze jongen verlaat het klaslokaal en zijn onderwijzers barst in tranen uit. Daarna verandert ze alles voor altijd.

0
1108

Als onderwijzer denkt men zijn leerlingen goed te kennen, maar hoe erg je er naast kan zitten ervoer deze onderwijzeres toen ze zich wat nader met een van haar leerlingen bezighield. Geschiedenissen als wat nu volgt lukt het altijd weer de eigen blik op het leven te veranderen.

De lerares Jean Thompson stond op de eerste schooldag voor haar vijfde klas en vertelde de kinderen ter begroeting dat ze ze allemaal even aardig vond en dat ze ze allen gelijk zou behandelen. Desalniettemin was dat in de praktijk onmogelijk, want voor haar in de derde rij zat een kleine jongen genaamd Teddy Stoddard. Jean had Teddy al in het jaar ervoor op het schoolplein geobserveerd en gezien dat hij niet graag met de andere kinderen speelde, dat zijn kleren onverzorgd waren en dat hij voortdurend speciale aandacht nodig had. En omdat Teddy een nukkige kleine jongen was scheen ook verder niemand hem te mogen. Tijdens de eerste maanden stelde hij zich daarnaast zodanig op, dat Jean Teddy’s werkstukken vaak een „6“ moest geven, wat haar erg meesleepte.

081ac718e2598c9aaa9fcf11a6fff6c6

Toen zij hierop zijn schooldossier las om meer over hem te weten te komen, beleefde ze een verrassing: zijn onderwijzer uit de eerste klas had geschreven: „Teddy is een lief, nieuwsgierig kind met een hartelijke lach. Hij doet zijn werk keurig en heeft goede manieren. Het is een plezier om met hem samen te zijn.“

De onderwijzer uit de tweede klas had opgeschreven: Teddy is een uitstekende leerling, erg geliefd bij zijn klasgenoten, maar hij is onrustig omdat zijn moeder een dodelijke ziekte heeft en het leven thuis een enorme strijd moet zijn.“

Zijn derde onderwijzer had opgemerkt: „Teddy werkt continu hard maar de dood van zijn moeder is zwaar voor hem, hij probeert zijn best te doen, maar zijn vader toont niet veel interesse en zijn gezinssituatie zal hem spoedig negatief beïnvloeden als niets ondernomen wordt.“

Teddy’s vierde onderwijzer tenslotte had in de documenten vastgelegd: „Teddy is teruggetrokken en toont niet veel interesse in school, hij heeft niet veel vrienden en soms slaapt hij tijdens de les, hij komt vaak te laat en kan een probleemgeval worden.“

216276ea30c3627a3cff33a730140a6c-800x530

Jean wist nu wat het probleem was, maar wat te doen?

Intussen was het eerste deel van het schooljaar voorbij gegaan en stond de kerst voor de deur. De leerlingen brachten voor Jean mooi ingepakte cadeaus mee, alleen dat van Teddy was onversierd in zwaar, bruin papier van een gebruikte boodschappentas gewikkeld. Jean opende het samen met de andere cadeaus. Een paar van de kinderen begon te lachen toen ze een plastic armband en een maar voor een kwart gevulde fles met parfum uitpakte. Jean verbood de kinderen te lachen en zei dat de armband toch erg mooi was, deed hem om en druppelde wat parfum op de andere pols. Teddy zei alleen maar: „mevrouw Thompson, vandaag ruikt u precies als mijn moeder.“

Nadat de kinderen waren weggegaan moest Jean wel bijna een uur huilen. Vanaf die dag lette ze bij de les extra veel op Teddy en bekommerde zich intens om hem. Als ze met hem werkte scheen zijn geest levendig te worden. Hoe meer ze hem aanmoedigde, des te sneller hij antwoord gaf. Tegen het einde van het jaar waren Teddy’s prestaties duidelijk merkbaar gestegen, hij was aan het eind van het schooljaar een van de beste leerlingen in de klas geworden.

Een jaar later vond Jean een briefje onder haar deur geschoven. Het was van Teddy, die haar vertelde dat van alle leraren die hij op de basisschool had gehad, zij zijn lievelingslerares geweest was. Zes jaren gingen voorbij voordat ze een nieuw bericht van Teddy ontving: hij schreef dat hij high school beëindigt had als derde van zijn klas en dat ze nog steeds zijn lievelingslerares aller tijden was.

Vier jaar later ontving Jean opnieuw een brief, waarin Teddy haar schreef dat hij het toen soms moeilijk had gevonden op school te blijven, maar dat hij nu op de universiteit de beste cijfers van zijn afsluitingsjaar had gehaald. Hij verzekerde Jean dat zij nog steeds zijn lievelingslerares was.

1579c1d64797fab76470aef115dad5e3

Er gingen nog vier jaren voorbij en er kwam een nieuwe brief. Deze keer verklaarde Teddy dat hij, nadat hij zijn bachelor’s had afgesloten nog verder in het leven gekomen was. In de brief legde hij uit dat Jean nog steeds zijn lievelingslerares was en dat zijn naam nu een beetje langer geworden was. De brief was ondertekend met: „Theodore F. Stoddard, arts geneeskundige“.

Ook hier is het bewogen verhaal nog niet op zijn einde. Er kwam hierna nog een brief. Teddy schreef dat hij een meisje had leren kennen en met haar wilde trouwen. Hij verklaarde dat zijn vader een paar jaar geleden was overleden en hij vroeg Jean of zij zich bereid wilde verklaren op de gewoonlijk voor de moeder van de bruidegom gereserveerde bank plaats te nemen. Jean zegde toe. Ongelofelijk, maar zij droeg op deze bijzondere dag de plastic armband die zij zo veel jaren geleden van Teddy had gekregen en ze had ook wat parfum opgedaan, zodat hij zijn moeder rook.

8ad8076993fae77a8a839ebcbab26cb3-800x532

De moraal van het verhaal: men kan nooit zeggen welke uitwerkingen je handelingen op een mens kunnen hebben. Hoe het ook komt: men dient zich altijd te verdiepen in de achtergrond van het gedrag van mensen en vooral bij kinderen kan ieder van ons iets wonderbaarlijks bewerkstelligen.

DELEN