Als haar zoon geboren werd, noemden de mensen hem een “monster.” Maar wat ze een jaar later post, laat iedereen verstommen van bewondering.

0
1794

Toen Veronika Semchenko uit Krasnodar in Rusland voor de tweede keer moeder werd, probeerde ze te lachen en zich sterk te houden. Want slechts enkele familieleden en hechte vrienden wisten dat ze al maanden in angst leefde. Bij de baby in haar buik werd immers een zeldzame diagnose gesteld. De artsen raadden immers aan om de baby af te drijven. Maar Veronika en haar man Evgeny besloten om hun ongeboren zoon een kans te geven.

baby1

Toen de kleine Erofey dan geboren werd, raadden de artsen opnieuw aan om het kind gewoon “weg te geven.” Het zou hun leven ruïneren. Vele vrienden en familieleden waren verrast toen ze hun zoon mee naar huis namen alsof er niets aan de hand was.

baby2

Een jaar later post Veronika dit bericht op een sociaal netwerk:

“Sinds onze zoon geboren werd, waren er vele interessante en mooie momenten in ons leven. We kregen zoveel tekens dat hij terecht geboren werd en wilde leven. Onze zoon – een langverwachte baby en gewenst kind – werd met het syndroom van Down geboren. De mensen vragen of we dit voor zijn geboorte wisten. Ja, dat wisten we! Tijdens de 21e zwangerschapsweek werden we geïnformeerd dat ons kind Down had. De artsen waren echter weinig hoopvol.”

baby3

“Ik en mijn man besloten: als onze zoon wil leven dan zal hij leven. De meeste artsen begonnen ons echter onder druk te zetten. Ze wilden dat we onze mening zouden herzien. Eigenlijk werd ons gezegd dat we een monster ter wereld zouden brengen – ik en mijn man waren geschokt.”

baby4

“Als de mensen zeggen dat iets of iemand ‘speciaal’ is, zijn er volgens mij twee manieren om dat te benaderen. Je kunt het negatief beschouwen: een kind wordt uitgesloten omdat het niet als de anderen is en/of het is ziek. Maar je kunt het ook positief zien: het kind is begaafd. Het kreeg een gave van God toen hij in ons leven terechtkwam.

Hij heeft iets wat wij niet hebben: een innerlijke kracht. Zijn omhelzingen zijn zo liefdevol en medelevend. Er schuilt een heel universum in zijn lach. Zijn blik draagt een diepe wijsheid in zich … hij is anders. En we zijn er trots op dat hij onze zoon is.”
.

“Als hij naar je lacht, krijg je een warm gevoel vanbinnen! En je baadt meteen in het licht! Het is zo een prachtig gevoel! Je baadt in warmte, liefde en vreugde. En je wilt het steeds voelen. Je wilt hem steeds weer vasthouden en hem kussen. Sommige mensen uit onze kenniskring waren bezorgd over de diagnose. Maar van zodra ze hem leerden kennen, moesten ze hun mening veranderen. Ik denk dat ze zelf veranderd zijn. Ik ben ook veranderd, net zoals mijn hele familie.

Erofey is als een magisch boek: elke dag dat hij zijn ogen opent, begint er een nieuw wonderbaarlijk hoofdstuk in zijn leven. Hij vult ons leven met magie en wonderen.”

baby6

“Vandaag kan ik met trots zeggen dat ik als moeder de prachtigste zoon heb! Ik ben gelukkig dat het mijn kind is. Ik ben blij dat hij in ons leven is. Ik ben blij dat hij leeft. Hij groeit gelukkig op en leidt een gelukkig leven in ons gezin! Hij is een jaar oud en kan zitten, kruipen en met een beetje ondersteuning zelfs stappen, net zoals elk ander kind van zijn leeftijd. Hij kent zijn naam en begrijpt alles. Hij aanbidt ook zijn oudste zusje.”

baby7

“Het voorbije jaar hebben we eigenlijk niets gedaan wat we ook niet met ons eerste kind gedaan hebben. We werden altijd gewaarschuwd dat het leven met een ‘speciaal’ kind ondraaglijk en duur zou zijn. Ik zou geen tijd meer hebben voor mijn dochter en mijn man. Maar geloof me – dat is niet wat er gebeurde! Erofey geeft ons zoveel energie, zoveel geluk en zoveel plezier. Hij geeft ons gevoel alsof we bergen kunnen verzetten. Hij heeft onze familie nog dichter bij elkaar gebracht. Dankzij mijn prachtige echtgenoot heb ik zelfs nog genoeg tijd voor mezelf. Mijn lieve zoon, bedankt dat je onze familie en ons leven veranderd hebt! Het leven is mooi en gaat voort …”

baby8Deze emotionele brief van een liefdevolle moeder werd duizenden keren gedeeld en veroverde de harten van miljoenen mensen. Naar verluidt worden in Rusland 85 procent van de kinderen met Down afgestaan. Veronika en Evgeny geven echter het hartverwarmende voorbeeld dat het ook anders kan en zelfs moet.

DEEL deze aangrijpende brief met iedereen die je kent

DELEN