Stewardess wordt gedwongen het slechte nieuws te brengen. Het snelle denken van de piloot maakt van hem een held

0
1814

Elke piloot moet ervoor zorgen dat zijn passagiers ongeacht de situatie veilig zijn. En dat is precies wat kapitein Richard Rodriguez deed toen een stewardess hem informeerde dat er een gesneuvelde Amerikaanse oorlogsheld aan boord was. Omdat hij van het leger houdt, veranderde hij alles van zodra hij dit nieuws hoorde. Zonder het leven van iemand op het spel te zetten, contacteerde hij verschillende personen om ervoor te zorgen dat de soldaat de respectvolle behandeling kreeg die hij verdiende.

piloot

Nadat hij de situatie afgehandeld had, postte hij zijn ervaring op de Facebookpagina van Love What Matters.

“Mijn hoofdstewardess kwam naar me toe en zei: ‘We hebben stoffelijke overschotten op onze vlucht.’

‘Zijn ze van het leger?’, vroeg ik.

‘Ja’, zei ze.

‘Is er een escorte?, vroeg ik.

‘Ja, ik heb hem al een stoel toegewezen.’

‘Kan je hem al laten komen. Je kan hem vroeger aan boord laten gaan’, zei ik.

Enige tijd later kwam er een jonge sergeant aan boord. Hij was het schoolvoorbeeld van een perfect geklede soldaat. Hij stelde zich voor en ik vroeg hem naar zijn soldaat.

De escortes van de gesneuvelde soldaten praten over hen alsof ze nog bij ons zijn. ‘Mijn soldaat is terug onderweg naar Virginia’, zei hij. Hij beantwoordde mijn vragen, maar bood zelf geen woorden aan.

Ik vroeg hem of er iets was dat ik kon doen en hij zei nee. Ik zei hem dat ik zijn werk zeer waardeer en dat hij de moeilijkste opdracht heeft binnen het leger. We stonden op om hem de hand te schudden en de stewardess begeleidde hem vervolgens naar zijn stoel.

We maakten ons klaar voor het opstijgen en alles verliep verder volgens plan. Ongeveer 30 minuten nadat we opgestegen waren, kreeg ik een telefoontje vanuit de cabine.

‘Ik kreeg net te horen dat de familie van de soldaat eveneens aan boord is’, zei ze. Dan vertelde ze me dat de vader, moeder, vrouw en 2-jarige dochter hun zoon, echtgenoot en vader naar huis escorteerden. De familie was een beetje ongerust omdat ze de kost voor vertrek niet gezien hadden.

De familie zou dadelijk vier uur lang moeten wachten voor hun verbindingsvlucht naar Virginia. De vader zei dat het voor hem ondraaglijk was te weten dat zijn zoon onderin het vliegtuig zat zonder hem te kunnen zien. Hij vroeg aan de stewardess of het mogelijk was dat ze de kist bij aankomst zouden kunnen zien. De familie wilde erbij zijn als de kist uit het vliegtuig gedragen zou worden.

Normaal verloopt de communicatie met de maatschappij via tekstberichten, maar nu maakte ik gebruik van de secondaire radio. Ik kreeg meteen contact met de operator. Ik legde de situatie uit en de operator beloofde zo snel mogelijk bij me terug te komen.

Er gingen twee uur voorbij en ik had nog steeds niet gehoord, dus stuurde ik een herinnering per tekstbericht. Dan kreeg ik het volgende bericht van de operator:

‘Kapitein, excuses, er bestaat niet echt een beleid rond deze situatie en ik moest enkele dingen controleren. Bij aankomst zal er een escortteam de familie opwachten. Het team zal de familie opvangen en in het vliegtuig begeleiden. Een bestelwagen zal de stoffelijke overschotten vervoeren en er zal een andere bestelwagen voor de familie klaar staan. De familie zal de kist in een private ruimte kunnen zien. Als de verbindingsvlucht arriveert, zullen ze van daar uit naar hun volgende vlucht gebracht worden. Kapitein, de meesten onder ons hier zijn ook veteranen. Maak alsjeblieft ons medeleven over aan de familie. Bedankt.’

Toen we landden, zag ik dat het lichtje van de gordels al uit was. Dit betekende dat de andere passagiers de familie mogelijk zouden kunnen hinderen. Daarom zette ik het vliegtuig even op de parkeerrem om een aankondiging te kunnen doen:

‘Dames en heren, hier spreekt uw kapitein. Ik heb een speciale aankondiging te doen. We hebben een passagier aan boord die ons respect verdient. Ook aan boord zijn de vader, moeder, vrouw en dochter. De crew zou willen vragen om allemaal op jullie plaats te blijven om deze familie toe te staan het vliegtuig eerst te verlaten. Bedankt.’

Toen we bij de gate stonden, keek ik in het vliegtuig en zag twee stewardessen huilen. De familie stond voorzichtig op en begon naar de uitgang te wandelen. Toen begon er een passagier aarzelend te applaudisseren en algauw klapte het hele vliegtuig in de handen. Ze werden uit het vliegtuig geloodst en naar hun zoon gebracht.

Vele passagiers feliciteerden me voor mijn aankondiging. Maar ik zei dat het maar woorden waren en dat niets deze dappere soldaat zou kunnen terugbrengen.”

DEEL dit hartverwarmende verhaal met je vrienden!

DELEN