De moeder had haar dochter altijd verteld om niet met vreemde mannen te praten. Desondanks deed ze het met deze oude man

0
1818

Het dochtertje van Tara Wood, Norah, maakte zich op om haar vierde verjaardag te vieren. Daags voor haar verjaardag verklaarde Norah nog haar voorliefde voor oudere mensen – hun zachte huid, hun langzame gebaren en hoe ze “van hen allemaal wil houden voor ze dood zijn.” Tara was zo geraakt door de woorden van Norah dat ze ze op Facebook deelde. De volgende dag was het de verjaardag van Norah en nam ze haar mee naar de supermarkt om cupcakes te kopen.
nora1
Voor ze het wist, stond Norah rechtop in het winkelwagentje en wuifde ze naar een oudere man die in dezelfde rayon stond. “Hallo, oude persoon! Het is mijn verjaardag vandaag!” riep ze uit, vol verwachting dat hij met hetzelfde enthousiasme zou antwoorden. Tara was diep beschaamd dat ze hem “oude persoon” had genoemd. Ze wilde zich verontschuldigen om zich vervolgens snel uit de voeten te maken.
nora3

Maar net toen Tara haar dochter het zwijgen wilde opleggen, stopte de bejaarde man en keek het kleine meisje recht in de ogen. Wat er vervolgens gebeurde zou een kettingreactie op gang brengen die niet alleen het leven van de oude man, maar ook dat van Tara, Norah en haar hele familie voorgoed zou veranderen.

“We kwamen de man enkele rijen verderop opnieuw tegen en ik benaderde hem. ‘Excuseert u mij, meneer? Dit is Norah en ze had voor haar verjaardag graag een foto met u genomen?’

Zijn gelaatsuitdrukking veranderde snel van verward tot verheugd.

Hij deed een stapje achteruit, nam zijn winkelwagentje stevig vast en legde zijn vrije hand op zijn borst. ‘Een foto? Met mij?’ vroeg hij.

‘Ja, natuurlijk, voor mijn verjaardag’, viel Norah in.

En hij stemde in. Ik haalde mijn iPhone boven en ze poseerden samen. Ze legde haar zachte hand bovenop zijn zachte hand. Sprakeloos keek hij haar toe met fonkelende ogen terwijl zij naar zijn verrimpelde huid en grote wenkbrauwen bleef kijken. Ze kuste de bovenkant van zijn hand en plaatste het dan op haar wang. Hij straalde. Ik vroeg zijn naam en hij zei: ‘Noem me maar Dan’.

We hinderden andere winkelende mensen, maar dat kon hen niet schelen. Er hing magie in de lucht in de supermarkt die dag en we voelden het allemaal. Norah en Mr. Dan leken wel met elkaar te kletsen als oude vrienden.
nora4
Na enkele minuten bedankte ik Mr. Dan voor de tijd die hij met ons had doorgebracht. De tranen sprongen in zijn ogen en hij zei: ‘Nee, dank JULLIE. Dit was de beste dag die ik sinds lang heb gehad. Je hebt me zo gelukkig gemaakt. Juffrouw Norah.’

Ze knuffelden opnieuw en we wandelden weg. Norah keek hem na tot hij uit het zicht was verdwenen.

Ik zou liegen als ik niet tegen jullie zou zeggen dat ik een betraand, hoopje ellende was toen ik bij de kassa aankwam.

Ik was omver geblazen door deze ontmoeting en ik dacht dat sommige lezers van mijn Facebookpagina dit misschien graag zouden willen horen.

Ik postte het verhaal en de foto van hun tweetjes.
nora5
Later die avond ontving ik een privébericht van een lokale lezeres die Mr. Dan herkende.

Zijn vrouw Mary overleed in maart en sindsdien is hij erg eenzaam. Ze wilde me laten weten dat zijn hart zeker geraakt was door de ontmoeting met mijn dochter. Dat hij het nodig had en wellicht nooit zou vergeten.

Ik vroeg zijn telefoonnummer en belde hem enkele dagen later.

We bezochten het kleine en gezellige huisje van Mr. Dan – overal waren trots herinneringen aan Mary uitgestald. Hij was naar de kapper geweest, geschoren en droeg geklede schoenen. Hij zag er tien jaar jonger uit.

Hij had voor Norah een kindertafel uitgehaald met een groot wit blad en potloden. Hij vroeg of ze enkele tekeningen voor hem wilde maken om op zijn koelkast te hangen. Daar stemde ze maar al te graag mee in en ging aan het werk.

We brachten ongeveer drie uur met Mr. Dan door die dag. Hij was geduldig en lief met mijn praatgrage en constant bewegende dochter. Hij veegde ketchup van haar wang en liet haar zijn chicken nuggets opeten.

Toen we door zijn voortuin naar de straat wandelden, haalden hij een zakmes boven om een roos af te snijden. Hij deed er tien minuten over om elke doorn eraf te snijden, voor hij de roos aan zijn nieuwe vriendin overhandigde.

Ze bewaart die roos nu gedroogd in een plastic zakje onder haar hoofdkussen.
nora6
Norah vraagt elke dag naar Mr. Dan. Ze is bezorgd om hem. Ze vraagt zich af of hij eenzaam is of het koud heeft, of hij kaas heeft voor op zijn sandwiches. Ze wil dat hij het goed heeft. Ze wil dat hij zich geliefd voelt.

Mr. Dan denkt ook aan Norah. Tijdens een volgende bezoek onthulde hij dat hij sinds het overlijden van zijn vrouw geen enkele nacht goed had geslapen, maar sinds hij mijn kleine meid had ontmoet, sliep hij terug als een roos.

‘Norah heeft me genezen’, zei hij.

Dat maakte me sprakeloos en de tranen rolden over mijn wangen.

78 jaren scheidden deze twee in leeftijd. Maar op een of andere manier lijken hun harten en zielen elkaar al een eeuwigheid te kennen.

Norah en ik beloofden Mr. Dan dat we elkaar minstens een keer per week zouden zien – al was het maar een kwartiertje, zelfs gewoon maar voor een korte knuffel of om een beetje kaas te brengen.
nora7
Ik nodigde hem uit om Thanksgiving bij ons door te brengen. Hij is een deel van onze familie geworden. Of hij dat nu leuk vindt of niet, hij is in mijn familie van negen opgenomen en zoals Noah zei: ‘We gaan hem opvrolijken met liefde.’

Soms kan een gesprek met vreemden tot een prachtig nieuw begin leiden.

Probeer het eens.”

Het is geen wonder dat dit mooie verhaal de harten van mensen over de hele wereld raakt. We zijn blij dat Norah en Mr. Dan elkaar gevonden hebben en er wachten hen nog vele mooie jaren van vriendschap.

DEEL dit verhaal met je vrienden en geef hen een reden om te glimlachen vandaag!

 

DELEN